Sometimes you don’t need to travel to discover another world. It’s enough to open the door of your School!

Μερικές φορές δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις, για να ανακαλύψεις έναν άλλο κόσμο. Αρκεί να ανοίξεις την πόρτα του Σχολείου σου!

Δεκαέξι μαθητές από την Ιταλία ήρθαν κοντά μας για τρεις ημέρες και, αντί να τους δείξουμε το Σχολείο, καταλήξαμε να τους δείξουμε τον τρόπο που μοιραζόμαστε: λέξεις, γέλια, φαγητό, μουσική, ιδέες. Κι έτσι, χωρίς καν να το καταλάβουμε, ξεκίνησε ένα ταξίδι—ένα ταξίδι που δεν χρειαζόταν λέξεις.

Η σύνδεσή μας ξεκίνησε μέσα από μια σειρά οργανωμένων δραστηριοτήτων. Η πρώτη συνάντηση έγινε στην αυλή, μπροστά στον χάρτη που είναι ζωγραφισμένος στο έδαφος. Εκεί, ανάμεσα σε θάλασσες και χώρες, βρήκαμε κοινές λέξεις—λέξεις που ταξιδεύουν, αλλάζουν τόπους, κι όμως αναγνωρίζονται—οδηγώντας μας στο συμπέρασμα ότι «Η θάλασσα μας ενώνει. Οι λέξεις ταξιδεύουν".

Από τον ανοιχτό χώρο της αυλής, περάσαμε στον κόσμο των ιδεών: το Fab Lab.

Και ύστερα… στις γεύσεις. Στο Εργαστήριο Μαγειρικής, οι Ιταλοί φίλοι μας γνώρισαν την ελληνική κουζίνα.

Λίγο αργότερα, μέσα από τη μουσική, η επικοινωνία πήρε μια νέα μορφή. Τα παιδιά τραγούδησαν μαζί—στην αρχή διστακτικά, μετά πιο δυνατά και τελικώς με χαμόγελα. Η μελωδία έγινε η γλώσσα που όλοι καταλάβαιναν.

Στον Λαχανόκηπο, η σύνδεσή μας στράφηκε προς τη φύση. Έσπειραν σπόρους, περπάτησαν ανάμεσα στα παρτέρια και έμαθαν για το Πρόγραμμα Μελισσοκομίας. Ανακάλυψαν ότι η φροντίδα της φύσης είναι μια κοινή γλώσσα που δεν χρειάζεται μετάφραση.

Στο Home Cinema, εμπνευσμένοι από ένα κινούμενο σχέδιο, συζητήσαμε για τα στερεότυπα που υπάρχουν για Έλληνες και Ιταλούς.

Η τελευταία δραστηριότητα πριν από το διάλειμμα του αποχαιρετισμού μας έφερε όλους ξανά κοντά. Στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων, οι μαθητές της ΣΤ΄ Τάξης παρουσίασαν ένα θέμα για τη δημοκρατία και όλοι συμμετείχαν στη συζήτηση—βάζοντας έτσι τη δημοκρατία στην πράξη.

Στο τελευταίο διάλειμμα, λίγο πριν τον αποχαιρετισμό, τα παιδιά αντήλλαξαν κάρτες, μικρά δώρα και—πάνω απ’ όλα—υποσχέσεις: «Θα ξανασυναντηθούμε.» Ίσως αυτή η υπόσχεση να είναι το πιο όμορφο ενθύμιο αυτής της εμπειρίας.